ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಂಬ ಪಗಡೆಯ ಹಾಸು-ಶೋಷಿತರೆಂಬ ದಾಳ

ನಾ ದಿವಾಕರ

A photograph of a group of elderly men sitting on a mat, taken in Peshawar, now in Pakistan, circa 1865. Two of the men are looking at each other with contempt, suggesting that they may actually be enemies who have been persuaded to be photographed together as examples of native “thugs.”

ಸಮಾಜವಾದ ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಎಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಿರುವ ಭಾರತದ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳು ತಮ್ಮ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಧೋರಣೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಅಹಮಿಕೆಯಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ ಹೊಂದದ ಹೊರತು ಭಾರತದ ಶೋಷಿತ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಉಳಿಗಾಲ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಮೋಚನೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವುದು ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ. ಮಾನವನ ಘನತೆ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಒಂದು ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಅಥವಾ ಸಮಾಜ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕವಾಗಿ, ರಾಜಕೀಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಜನತೆ ಬ್ರಿಟೀಷರ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದುದು ಚರಿತ್ರೆಯ ಅರ್ಧಸತ್ಯ. ಬ್ರಿಟೀಷರ ಆಗಮನಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಮತ್ತು ವಿಮೋಚನೆಯ ನಂತರದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೆದಕಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಭಾರತದ ಶೋಷಿತ ಜನಸಮುದಾಯಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಂಕೋಲೆಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಈ ಸಂಕೋಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗದೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ತನ್ನ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಪೆರಿಯಾರ್ ಮುಂತಾದ ದಾರ್ಶನಿಕರು ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಇಂದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಿದೆ.

ನಿಜ, ಭಾರತದ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಮಣಿದು ಈ ದೇಶದ ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳಿಗೆ, ಶೋಷಿತ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು, ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು , ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಸಮಾಜೋ ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಘನತೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ನಿಯಮಾನುಸಾರ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರೂ ಶೋಷಿತ ವರ್ಗಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಅವಕಾಶವಂಚಿತರಾಗಿಯೇ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನ ದೇಶದ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಪ್ರಜೆಗಳ ಸ್ವತ್ತಾಗಿರಬೇಕೇ ಹೊರತು ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳ ಅಧಿಪತ್ಯದ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರಬಾರದು. ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಜನತೆಯೇ ಚುನಾಯಿಸುವ ಸರ್ಕಾರ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಹೊರತು, ತನ್ನಿಚ್ಚೆಯಂತೆ ಬಳಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಭಾರತದ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಂದಿಗೂ ಮೂಡಿದಂತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅನಂತಕುಮಾರ್ ಹೆಗಡೆ ಅವರಂತಹ ಸಂಸದರು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬಿಜೆಪಿ ಅಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತನ್ನದಲ್ಲ ಎಂದು ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನ ಯಾರಿಗೂ ಸೇರಿದ ಸ್ಥಿರಾಸ್ಥಿಯಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಮನಬಂದಂತೆ ಬದಲಾಗುವ ಚರಾಸ್ಥಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರೇ ಈ ಮಾತನ್ನು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ದೇಶದ ಸಂವಿಧಾನ ದೇಶದ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದೆ, ಪ್ರಜೆಗಳ ಆಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವ ಕರ್ತವ್ಯ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳದ್ದಾಗಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಅಮಿತ್ ಷಾ ಅವರ ಪ್ರಚಾರಾಂದೋಲನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ದಲಿತ ಸಮುದಾಯದೊಡನೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನಂತಕುಮಾರ್ ಹೆಗಡೆಯ ಸಂವಿಧಾನ ಬದಲಿಸುವ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದಾಗ ಅಮಿತ್ ಷಾ ಹೆಗಡೆ ಅವರ ಮಾತಿಗೂ ಬಿಜೆಪಿಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮದೇ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಹಲವು ಬಾರಿ ಸಂಸದರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ, ಕೇಂದ್ರ ಸಚಿವರೂ ಆಗಿದ್ದು, ಭವಿಷ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂದೇ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರೊಬ್ಬರ ಹೇಳಿಕೆಗೂ ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ನಂಬಲಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರುವುದು ಹೆಗಡೆ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಲ್ಲ ಅಮಿತ್ ಷಾ ಸಮಜಾಯಿಷಿಯಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರ. ಅಮಿತ್ ಷಾ ಅವರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉತ್ತರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ ? ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಸಂಘಪರಿವಾರದ ಹುನ್ನಾರಕ್ಕೆ ಅಯೋಧ್ಯಾ ಕಾಂಡದಲ್ಲೇ ಧರ್ಮ ಸಂಸತ್ತು ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ ?

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಂವಿಧಾನದ ಯಾವ ಆಶಯಗಳನ್ನು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದಿದೆ ? ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಸರ್ಕಾರ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಹೆಸರಿಗೆ ರಾಮ್‍ಜಿ ಎಂದು ಅವರ ತಂದೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಸೇರ್ಪಡೆ ಮಾಡಿ ಬಳಸುವಂತೆ ಅಧಿಕೃತ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರಲ್ಲಿ ರಾಮನನ್ನು ಕಾಣುವ ಮೂಲಕ ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನ ಕಬಂಧ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ದಲಿತರನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಹಿಡಿಯುವ ಉದ್ದೇಶ ಸಂಘಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಇರಬಹುದು. ಇದರ ನಡುವೆಯೇ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ವಿರೂಪಗೊಳಿಸುವ ಘಟನೆಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಕೃತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಘಪರಿವಾರ 1992ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 6ರಂದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಪರಿನಿರ್ವಾಣದ ದಿನವೇ ಬಾಬ್ರಿ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿ ರಾಮಮಂದಿರಕ್ಕೆ ತಾತ್ವಿಕ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ ಘಟನೆಗಿಂತಲೂ ರಾಮ್‍ಜಿ ಹೆಸರಿನ ಸೇರ್ಪಡೆ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇನಲ್ಲ. ಬಾಬ್ರಿ ಧ್ವಂಸದ ನಂತರ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ದಲಿತರ ಬೆಂಬಲ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದುತ್ವ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ಸಂಘಪರಿವಾರದ ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಜನಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನಲು ಇದು ನಿದರ್ಶನವಷ್ಟೆ.

ಅನಂತಕುಮಾರ್ ಹೆಗಡೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿರುವ ಸಂವಿಧಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕೂಗು ಅಮಿತ್ ಷಾ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಹಸುಗೂಸು ಆಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಕೇಳಿಬಂದಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಹೆಗಡೆ ಹೇಳಿಕೆಗೂ ಬಿಜೆಪಿಗೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅಮಿತ್ ಷಾ, ವಾಜಪೇಯಿ ಸರ್ಕಾರ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಧರ್ಮಸಂಸತ್ತು ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಾಗಿ ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮರೆತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲೇ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತದ ಬಹುಮುಖಿ ಸಂಸ್ಕøತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ಸಂಘಪರಿವಾರದ ಪಿತೂರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಸರ್ಕಾರ ರಚನೆಯಾದ ದಿನದಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅನಂತಕುಮಾರ್ ಹೆಗಡೆ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯ ಬಯಲು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಘಪರಿವಾರದ ಧ್ಯೇಯ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮುನ್ನ ಸಂವಿಧಾನ ಕರ್ತೃವನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಯಿಂದ ಪಲ್ಲಟಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಪಿತೂರಿಯನ್ನು ಸಂಘಪರಿವಾರ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರಿಸಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ದಲಿತರು ಆರಾಧಿಸುವ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಧ್ವಂಸವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ಪಡೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆರಾಧನಾ ಸಂಸ್ಕøತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅಧಿಪತ್ಯ ಸಾಧಿಸುವ ವೈದಿಕ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಘಪರಿವಾರವನ್ನು ಮೀರಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಅರಿತರೆ ಒಳಿತು.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳು , ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಪರಂಪರೆಯೊಡನೆ ಸಾಧಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳ ತರಂಗಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತರಾದಷ್ಟೂ ಸಂಘಪರಿವಾರ, ಬಿಜೆಪಿಯ ಮೂಲಕ, ಅವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಸಮೀಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಆರಾಧನೆ ತೀವ್ರವಾದಷ್ಟೂ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್‍ವಾದವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮೀಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯೇ ಹೊರತು ತಾತ್ವಿಕ ಅಥವಾ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಚಿಂತನೆ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ. Inclusive Politics ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ರಾಜಕಾರಣದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ಅಧಿಪತ್ಯ ಸಾಧಿಸುವುದಾಗಿರುವುದೇ ಹೊರತು ಸರ್ವಜನ ಹಿತಾಯ ಸರ್ವಜನ ಸುಖಾಯ ಎಂಬ ಘೋಷ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ವಸುದೈವ ಕುಟುಂಬಕಂ ಎಂಬ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಿಕೃತ ವಿಭಜಕ ಧೋರಣೆಯನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಬಹುದು.

ಕರ್ನಾಟಕದ ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಪ್ರಸಾದ್ ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕ ಮಹದೇವ್‍ಪ್ರಸಾದ್ ಬೆನ್ನುತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೂ ಈ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬೇಕಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಒಂದು ಪ್ರತಿರೋಧದ ದನಿಯಾಗಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ದಲಿತ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಛಿದ್ರಗೊಳಿಸಿ ಇಡೀ ಚಳುವಳಿಯನ್ನೇ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಬಿಜೆಪಿ, ಜೆಡಿಎಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು ಈ ದೇಶದ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ತಮ್ಮ ಅಧಿಪತ್ಯ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು.

ಈ ಪಕ್ಷಗಳ ಸಂಯಮ, ಸಂವೇದನೆ ಮತ್ತು ತುಡಿತಗಳು ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ವ್ಯಕ್ತವಾದರೂ ಈ ಸಂವೇದನೆಯ ಹಿಂದೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಹುನ್ನಾರ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ. ಈ ಹುನ್ನಾರ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಲು ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ, ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಸಹಯಾನ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನವ ಉದಾರವಾದ , ಜಾಗತೀಕರಣ ಮತ್ತು ಕೋಮುವಾದಿ ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ಮೂರೂ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಒಂದೇ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅವಕಾಶವಂಚಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ಬೂಷ್ರ್ವಾ ಪಕ್ಷಗಳು ಸೊಲ್ಲೆತ್ತಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರಾಜಕೀಯ ದನಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ, ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬೂಷ್ರ್ವಾ ಪಕ್ಷಗಳ ಬಾಲಂಗೋಚಿಗಳಾಗಿಯೇ ಪರ್ಯವಸಾನ ಹೊಂದುತ್ತಿರುವ ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಇನ್ನಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯಗಳು, ಅವಕಾಶವಂಚಿತರು ಮತ್ತು ಅಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಶ್ರಮಜೀವಿ ವರ್ಗಗಳು ನಿಜವಾದ ವಿಮೋಚನೆ ಕಾಣಬೇಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕøತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಅತ್ಯವಶ್ಯ. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ಇತಿಹಾಸ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಶ್ರಮಿಸಿದ ಬಸವಣ್ಣ, ವಿವೇಕಾನಂದ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್, ಗಾಂಧಿ ಮುಂತಾದ ದಾರ್ಶನಿಕರು ಸ್ಥಾಪಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪಗಡೆಯ ಹಾಸಿನ ಚೌಕಗಳಾಗಿ ಸ್ಥಾವರ ರೂಪಿಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಚಿಂತಕರ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಲೇ ಈ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಜಂಗಮ ಸ್ವರೂಪ ನೀಡುವ ಚಿಂತಕರನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವ ವಿಕೃತ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಕಳೆದ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಕಲಬುರ್ಗಿ, ಪನ್ಸಾರೆ, ಧಬೋಲ್ಕರ್, ಗೌರಿಲಂಕೇಶ್ ಇಂತಹ ವಿಕೃತಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ರೋಹಿತ್ ವೇಮುಲನಂತಹ ಯುವಕರು ಈ ಪಗಡೆಯ ಹಾಸಿನ ಚೌಕಗಳಲ್ಲೇ ಸಿಲುಕಿ ಅಸುನೀಗಿದ್ದಾರೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪಗಡೆಯ ಹಾಸು ಈ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಭೂಮಿಕೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯಗಳು ಈ ಪಗಡೆಯಾಟದಲ್ಲಿ ದಾಳಗಳಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ಪಗಡೆಯ ಹಾಸಿನ ಚೌಕಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿರುವ ಜಂಗಮರನ್ನು ಹೊರತಂದು ನವ ಸಮಾಜದ ನಿರ್ಮಾಣದತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕೇ ? ಎಡ ಬಲಗಳ ಹಂಗೇ ಇಲ್ಲದೆ ಮಧ್ಯಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಿರುವ ಒಂದು ವರ್ಗವೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಶೋಷಿತ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಮನಸ್ಸೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.